نامه‌هاى مبسوط او بود . جمعى از ياران و برادران ، آنچه را كه در آن فصل آمده بود ، پسنديدند و نيكو شمردند ، در حالى كه ، از آن همه الفاظ بديع و معانى بلند و تابناك در شگفت شده بودند ، از من خواستند كه تأليف كتابى را بياغازم كه گزيده اى از سخنان او را در برداشته باشد ، از همهء انواع سخن او ، اعمّ از خطبه‌ها و نامه‌ها و مواعظ و آداب ، زيرا ، يقين داشتند كه چنين مجموعه اى ، همهء اسرار بلاغت و شگفتيهاى فصاحت كلمات گوهر آساى عرب را در بر خواهد داشت و از سخنان روشنگرى كه دنيا و آخرت را به كار آيد ، مشحون خواهد بود . آنچه در هيچ كلام يا كتابى فراهم نيامده است زيرا ، امير المؤمنين سرچشمه و آبشخور فصاحت و منشأ و مولد بلاغت است و راز اين دو ، در كلام او آشكار گرديده و قواعدش را از كلام او اقتباس كرده‌اند . هر گوينده يا سخنورى به دو اقتدا كند و هر واعظ بليغى در سخن خود از او يارى جويد . على ( ع ) گوى سبقت از همگان در ربوده و آنان هر چند كوشيده‌اند به او نرسيده‌اند . على ( ع ) پيش افتاده بود و آنان واپس مانده بودند . زيرا ، در كلام على ( ع ) جلوه اى است از كلام الهى و بويى است از سخن رسول اللَّه ( ص ) . من خواهش آنها را اجابت كردم ، كه اين كار بياغازم و مىدانستم كه كار من چه فوايد بزرگى را در بر دارد ، هم در دنيا سبب بلندى نام و آوازهء من مىشود و هم ذخيره اى است براى آخرتم . و هم بدين آهنگ ، كه عظمت قدر امير المؤمنين را در اين فضيلت ، كه او راست ، به ديگران بنمايم كه آن حضرت افزون بر همهء فضايل و مناقب كه دارد ، در فصاحت و بلاغت هم گوى سبقت از همهء پيشينيان ربوده است . از كلام فصيح و بليغ گذشتگان اندكى به ما رسيده است ولى امير المؤمنين دريايى است بىكرانه كه هيچ سخنورى را ياراى برابرى با او نيست و مجموعه اى است از فضايل كه كسى را ياراى همسرى با او نباشد . مىخواهم بر خود ببالم و فرا نمايم كه نسب من هم به آن حضرت منتهى مىشود . و بدين شعر فرزدق تمثل جويم : اولئك آبائى فجئنى بمثلهم اذا جمعتنا يا جرير المجامع « پدران من اگر توانى همانندشان بياور ، اى جرير ، آن گاه كه انجمنها ما را با هم به يكجاى گرد آورد . »